دلگیری تهم از رپ و رپرهای تازه به دوران رسیده!!واو موزیک , رسانه پخش موسیقی آنلاین

  • 8,791 نگاه
  • 0 دیدگاه

تهم که یکی از پیشگامان سبک هیپ هاپ است در یکی از پست هایی که در شبکه اجتماعی خود گذاشت از رپرهایی که به گفته وی هنوز به سن قانونی هم نرسیده اند به تندی انتقاد کرد.

انتقاد تهم از رپرهای جوان

بعضى وقتا با خودم به قدیما که فکر میکنم مثلا وقتى١۶-١٧ سالم بود و چقدر روى رپ و کارى که میکردم تعصب داشتم
و هرکسى که سنش بیشتر بود و جریان رپ رو قبول نداشت یا میگفت بچه بازیه یا جاافتاده نیست،
چقدر میرفت روى مخم و با خودم میگفتم “تو حالیت نمیشه چون فکر میکردم که یه آدم بالغ و از زندگى و دنیا بیشتر دیده اصلا حالیش نیست و خودم میفهمم فقط”

الان که سالها میگذره توى جایگاهى هستم که بارها و بارها کاملاً بر خلاف میلم عمیقاً از درون اون حرفا رو حس میکنم و از میزان صحت داشتنشون حرصم میگیره! سوالم اینه منى که سالهاست تصمیم گرفتم عشق بورزم و به تمام کسایى که به این جریان متصلن پیغام صلح و همبستگى رو برسونم دقیقاً کجا قرار دارم؟

مشکل اینه که به عنوان یک انسان ناخواسته الگو شده،
جایگاهى دارم که نمیتونم صراحتاً بگم سگ ر*د توى اون هیپ هاپ و هنر مستقل(بدون حامى)که شما تازه به دوران رسیده ها ازش دم میزنید
و الگو بردارى کورکورانه از سیستم ضد سیستمى که اون هم خودش ریشه اش از غرب و چهار تا هنرمند یک لاقبا که اوج هنرشون یک صفحه شعر(نه بیشتر) اومده رو به سر و صورتون میمالید!

نمیتونم بگم اسکلاى بچه سال (از نظر فکرى بیشتر) بذارید سنتون به یه رقمى برسه که جامعه بتونه به عنوان یه شخص قابل و مسئولیت پذیر روتون حساب باز کنه و به ابعاد مختلف زندگى بیشتر واقف باشید بعد ببینید اصلاً هنوز همونطور که وقتى توى اتاق خونه والدینتون (یا جایى مشابه) پشت دنیاى کوچیکتون قایم میشدید و میپنداشتید که همه چیز رو فهمیده بودیدو از همه بیشتر میدونستین، فکر میکنید یا نه!

و باز این سوال برام پیش میاد که منى که کل موسیقى و اصن هنر رو فقط یه ابزار و وسیله میدونم و بدون تعصب و وابستگى به جریان هاى فکرى متعصب همیشه کار خودمو با آگاهى به ندونستن هام انجام میدم؛
وقتى بحث از رپ فارسى میشه آیا اصن دوست دارم توى یک دایره با اینها قرار بگیرم یا نه!؟
مطمئناً جوابش مثبت نیست.فقط نمیدونم چطور به بقیه بچه هایى که عشق و یگانگى و از همه مهم تر “احترام” توى کلام یا اعمالشون موج میزنه برسونم که ما نباید بذاریم این “کودکانه” ها شکل بگیره، که همون کسایى که وقتى کوچک تر بودیم مارو جدى نمى گرفتند بعد از ١۵ سال بگن “دیدید درست میگفتیم؟”
و “مهم نیست اگه ده نفر دارن در سطح بین الملى با منش فوق حرفه اى کار میکنن..اینا توشون هنوز پر از نخاله هایى هست که خودشون نمیتونن به خودشون احترام بذارن و همو به رسمیت بشناسن”..
سوال اینه که مایى که میدونیم به پختگى اى رسیدیم که وقتشه شکل رسمى ترى به روش هامون و دایرمون بدیم چرا دوریم از هم و ساکت؟

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دریافت نـــرم افـــزار

اپلیکیشن واوموزیک همراه آنلاین لحظات خوب شما
سریعتر از همه بشنوید